Polly's press & media appearances
|
Rediscover your Passion - Go It Alone
Finansmiljøet i London - et Jobbhelvete
Fear and Loathing in the Heart of the city
My Glittering City Career Turned into Golden Handcuffs
Do Women Really Get a Raw Deal in the City?
My High Flying City Job was not worth a Life of Misery
|
27th August 2006 MAAIKE VEEN - Londen Ondanks de verhalen over de extreem lange werkdagen, seksisme, pesterijen en de backstabbing kantoorpolitiek, koos Polly Courtney voor een prestigieuze baan in de Londense City. Ze schreef een boek over haar GEFLOPTE carrière: Golden Handcuffs. ‘Wanneer ik een nacht heb doorgewerkt, probeer ik de volgende avond tegen acht uur weg te zijn om mijn slaap in te halen’, antwoordt een analist in Golden Handcuffs op vragen van nieuwe analisten of de werktijden echt zo lang zijn als wordt beweerd. Zijn collega Hank Nailer vult aan: ‘Op vrijdagavond probeer ik weg te gaan voordat de cafés sluiten. Dan drinken we een biertje na het werk. Op zaterdag werk ik gewoonlijk vijf uur. De zaterdag is een beetje heilig voor mij. Zondag is weer een gewone werkdag.’ ‘Ja, zondag is de beste dag’, zegt Jimmy enthousiast. Dan kan hij namelijk met zijn X5 naar kantoor, omdat hij een plekje in de parkeergarage heeft.Van analist tot auteur Polly Courtney (26) studeerde werktuigbouwkunde aan de Universiteit van Cambridge. Op haar 22ste begon ze als analist in de Londense City bij de Amerikaanse zakenbank Merrill Lynch, een van de vier grootste investment banks ter wereld. De extreem lange werkdagen ontnamen haar haar slaap, de kans om vrienden te zien en te voetballen. Dat en de ‘futiele’ inhoud van het werk wogen volgens Courtney niet op tegen de prestige en het geld. Ze had nooit de ambitie schrijfster te worden, maar tegen het eind van het jaar bij Merrill Lynch noteerde ze op losse papieren wat ze om haar heen zag en hoorde. Ze liet het zien aan een vriend, die ‘bij het lezen ervan al moe werd’. Ze verwerkte haar ervaringen tot Golden Handcuffs. Een vlot geschreven roman en in stijl vergelijkbaar met een chicklit. Hoewel kranten regelmatig berichten over rechtszaken over seksisme en pesterijen in de financiële wereld, zijn er na het succes van Liar’s Poker (Michael Lewis, 1989) niet veel romans verschenen over het werken in de financiële wereld. Golden Handcuffs gaat over twee pas afgestudeerden, Abby en Mike, die er achter komen dat zij hun ziel hebben verkocht aan de bank. Courtney werk nu drie dagen per week als strategieconsultant en werkt aan haar tweede roman Fourplay over vier jonge vrouwen in the City. ‘Ik houd van het schrijven over the City omdat het een belachelijk scala aan karakters biedt, van ongelooflijk afschuwelijk tot de slachtoffers”, verklaart ze haar voorkeur. Naast schrijven treedt Courtney 30 tot 40 keer per jaar op met het vrouwenstrijkkwartet ‘No Strings Attached’ en speelt ze drie keer per week voetbal. Golden Handcuffs verschijnt op 1 november bij uitgeverij Troubador en zal ook door Amazon worden verkocht. Regelmatig berichten Britse kranten over rechtszaken over seksisme, pesterijen en burn-outs in de Londense City. De Britse Polly Courtney werkte zelf een aantal jaren als analist in de City en verwerkte haar ervaringen tot de roman Golden Handcuffs. Het boek gaat over Abby en Mike, twee pas afgestudeerden, die in de financiële wereld werken en ‘er langzaam achterkomen dat zij hun ziel aan de bank hebben verkocht’. ‘Dit boek had over mij kunnen gaan’, reageert een lezer onder de nickname ‘verveelde actuaris’. Via de site van Courtney (www.pollycourtney.com) heeft hij een exemplaar van het boek besteld. ‘Als je ooit bij een bank, advocatenkantoor, accountant of consultant hebt gewerkt, of als je zulke banen overweegt, moet je dit boek lezen.’ “En ik was nog gelukkig”, vertelt de 26- jarige Courtney in het Brown’s Hotel in Mayfair. “Ik begon om zeven uur ‘s ochtends en kon vaak al om acht uur ‘s avonds naar huis. Maar de week erop kon het dan elke avond twaalf uur ‘s nachts worden. Soms moest ik twee keer per week een nacht doorwerken. Ik hoefde meestal maar één weekend in de maand door te werken, terwijl sommigen in drie maanden geen vrij weekend hadden.” Courtney voelde zich schuldig wanneer ze om acht uur naar huis ging. “Maar ik vond het zinloos om langer te blijven wanneer dat niet nodig was. Het jaar 2002-2003 was een heel slecht jaar voor de financiële markten. Er waren niet veel fusie- en overname- activiteiten. De noodzaak om zulke dwaze uren te werken was er niet”, zegt ze. “Maar de bank is een machine die moet blijven draaien.” Gouden gevangenis Courtney is een typische high potential, ofwel een onvermoeibare alleskunner. Als student werktuigbouwkunde aan de Universiteit van Cambridge was ze secretaris van het studentenorkest waar ze viool speelde. Ze beoordeelde telecombedrijven voor de University Investment Society (een miniinvesteringsmaatschappij) en vulde haar zomers met diverse stages. “Ik vond mijn studie hartstikke leuk. Het is tastbaar om technische oplossingen te bedenken. Ik had wel moeite met het langzame tempo.” Maar toen ze eenmaal die felbegeerde ‘snelle’ baan in de City had veroverd, ontdekte ze al snel dat ze in een gouden gevangenis zat. “Je zit onbewust in een soort val. Je denkt dat je zelf de beslissing over je toekomst kunt nemen, maar er wacht altijd iets beters om de hoek: een promotie, een bonus van 15.000 of 30.000 euro. Zo wordt het je heel moeilijk gemaakt om te vertrekken.” Het geld dat de banken betalen, vergelijkt Courtney met een verdoving. De ‘verwennerij’ begint al in het wervingsproces. Alle grote zakenbanken zijn op zoek naar de beste studenten die tijdens hun studie verder kijken dan hun studieboeken. “Ik had niet echt de intentie om in de City te werken. Ik wist er niet veel vanaf, maar kende wel de verhalen over de lange werkuren en de bikkelharde mentaliteit. Maar de recruiters zijn slim. Ze sturen jonge, frisse, vriendelijke en goed uitziende medewerkers op je af. Zij vertellen hoe ze de wereld afreizen en werken aan miljoenendeals. En ze zeggen dat het veel meer om de uitdaging van het werk gaat dan om het geld”, herinnert Courtney zich. De verhalen maakten indruk, en Courtney koos na stages bij een technologisch bedrijf voor werkervaring in de City. Tijdens haar acht weken durende stage bij Merrill Lynch verdiende ze 10.500 euro. Niet slecht voor een 21-jarige. “Het was heel opwindend”, vertelt Courtney. “Je zit in een groep met allemaal mensen zoals jij bent, en minstens twee keer week waren er uitjes als kroegentochten en cocktail- en dansavonden. Ik werkte niet belachelijk lang, dertien tot veertien uur per dag. De analisten zagen er echter altijd ellendig uit, zij werkten veel langer. Achteraf was dat een waarschuwingssignaal.” Courtney vertelt razendsnel en levendig en vergeet soms om een slok van haar witte wijn te nemen. Toen de managing director haar belde – Courtney was op dat moment met vakantie en lag op het strand bij te komen – met de boodschap ‘Welkom bij de firm’ zei ze volmondig ja. Haar salaris: 71.250 euro en een tekenbonus van 11.250 euro. De strijd om talent is zo groot, dat zakenbanken studenten al voor hun laatste studiejaar proberen binnen te halen. Datzelfde gold ook voor Courtney: zij moest nog een jaar studeren voordat ze naar Londen verhuisde. De eerste twee maanden bij haar nieuwe werkgever bestonden uit een bootcamp met de 299 andere trainees in een mooi hotel in Manhattan. “Het was een soort ontgroening met heel veel geld. Work hard, play hard. Maar de start van mijn baan in Londen was een shock to the system.” “Na negen uur werken heb je recht op een gratis maaltijd en taxi naar huis,” vervolgt ze. “Sommige collega’s grapten soms dat ik die niet echt had verdiend. Bij banken gaat het erom hoelang je werkt. Je wordt beoordeeld op hoelang je aan je bureau zit. Dat is de sleutel voor een carrière. Er bestaat een voortdurende concurrentie wie het hardst werkt. En dus zitten mensen tot middernacht achter hun computer, terwijl ze eigenlijk niets te doen hebben. Dat heet face-time. Het is puur zelfbehoud.” Er zijn allerlei trucs om de indruk te wekken dat je hard werkt: je computer instellen zodat het scherm niet op de screensaver springt. Met een stapel papieren het kantoor uitrennen en roepen dat je een meeting hebt terwijl je met een vriend koffie gaat drinken of naar de sportschool gaat. Sommige sturen om twee uur ‘s ochtends zelfs nog e-mail om te laten zien tot hoe laat ze werken, legt Courtney uit. Zij dacht in het begin dat ze de werkuren wel zou kunnen managen, maar kwam er al snel achter dat het niet op die manier werkt. Courtney weigert overigens, heel discreet, te vertellen voor welke bank en afdeling ze heeft gewerkt. De Britse tabloids ontdekten echter dat het om Merrill Lynch gaat. Tandenborstels Analisten moeten doen wat hun wordt opgedragen, kunnen nooit nee zeggen, moeten altijd beschikbaar zijn en hun mobieltje altijd aan hebben staan. Het is niet uitzonderlijk als vakanties worden ingetrokken. Tandenborstels zijn in automaten te koop, en de winkel in de bank verkoopt overhemden zodat werknemers er de volgende dag niet verfrommeld uitzien. Ook douchen kan, in de in-house gym. Een keer was Courtney om elf uur ‘s avonds naar huis gegaan en direct haar bed ingesprongen. De bank wilde dat ze weer naar kantoor kwam en belde haar op. Courtney hoorde de telefoon niet overgaan, waarop de bank een taxichauffeur stuurde om haar wakker te maken en terug naar de bank te rijden. Courtney kon pas de volgende dag rond middernacht weer naar huis. Analisten moeten niet alleen een oneindig uithoudingsvermorgen hebben, ze moeten ook stevig in hun schoenen staan. Voor vriendelijkheid lijken bankiers geen tijd te hebben, als je de verhalen van Courtney moet geloven. Na een nacht doorwerken aan een pitch durfde ze aan de manager te vragen wat hij ervan vond. “Hij keek me met lege ogen aan alsof hij me niet herkende en liep vervolgens door zonder iets te zeggen.” Een andere keer werd haar na een nacht doorhalen voor het maken van een presentatie doodleuk verteld: ‘O, maar wist je dat dan niet? De meeting is vorige week afgezegd.’ “Ik kreeg in het begin niet echt fatsoenlijk werk toebedeeld, terwijl mijn directe evenknie (een jongen, MV) wel aan deals mocht meewerken. Misschien was het omdat ik een vrouw ben. Iedereen op de werkvloer is man, behalve de secretaresses. Wellicht was dat ook de reden dat ik zo vaak gevraagd werd powerpoint-presentaties te maken. Het wordt dan een vicieuze cirkel. Maar je kunt geen nee zeggen.” “Ik deed een mannenstudie en ben mannelijke werkvloeren gewend,” vervolgt Courtney, “maar daar was seksisme meer onhandigheid dan het opzettelijk kleineren van iemand. Bankiers zijn heel scherp. Zij weten wat ze doen. Wanneer ze seksistische opmerkingen maken is dat doelbewust. Ik heb een paar gemene opmerkingen naar mijn hoofd gekregen, zoals: ‘Je hebt je hier zeker naar binnen geslapen, net als op de universiteit’.” Kantoorplagerijen Van slachtofferschap wil Courtney echter niets weten. In een ingezonden brief in The Times reageerde ze fel op de schadevergoeding van 1,2 miljoen euro die een secretaresse van Deutsche Bank kreeg toegewezen ter compensatie voor ‘een onophoudende campagne van gemeen en hatelijk gedrag’ tegen haar, die leidde tot een zenuwinstorting. ‘Het is een klap in het gezicht van vrouwen die het proberen te maken in the City’, schreef Courtney. Volgens haar waren de ‘streken’ waarvan de vrouw het slachtoffer was – opmerkingen dat ze stonk en het blazen van frambozen naar haar – ‘onschuldige kantoorplagerijen’. De secretaresse heeft geld gekregen, maar de rest van ons is nu opgezadeld met de last om aan werkgevers in de City te bewijzen dat we niet slechts ‘goudzoekende huilbaby’s zijn’, beet Courtney van zich af. Bankiers weten wat ze doen. Wanneer ze seksistische opmerkingen maken, is dat doelbewust’ Polly Courtney De kantoorpolitiek is bikkelhard. Het is heel normaal dat iemand achter iemands rug om ten koste van die persoon een wit voetje probeert te halen bij een meerdere. Wanneer je iemand een keer om hulp hebt gevraagd, kan dat later in een beoordeling terugkomen in een anoniem commentaar, zo ervaarde ook Courtney. ‘Ze kan het werk niet aan omdat ze de neiging heeft werk op anderen af te schuiven’, stond er in haar beoordeling. Toen Courtney met Kerst haar vrienden zag, drong het tot haar door dat ze zichzelf had verloren in een leven dat bestond uit spreadsheets en taxiritjes. “Mijn vrienden staarden naar me en vroegen zich af waar de energieke zelfverzekerde Polly was gebleven. Het was alsof ik mijn persoonlijkheid had verloren. Ik besloot het jaar af te maken, want dat staat beter op je cv, en dat ik dan zou opstappen.” Voor Courtney wogen het geld, prestige en carrièrevooruitzichten niet meer op tegen de lange werkdagen, de onvoorspelbaarheid van de uren, en het werk zelf. “De lange dagen op zich waren niet het probleem. Het was vooral de zinloosheid van het werk”, zegt ze. Veel mensen in the City zijn ongelukkig in hun werk en spelen met de gedachte hun baan op te zeggen. Uit een onderzoek in 2003 bleek dat 75 procent van de werknemers hun baan binnen vijf jaar wil opzeggen. Als ze de mogelijkheid krijgen, zou 57 procent morgen hun carrière omgooien, waarbij de meerderheid (78 procent) the City achter zich zou laten. Op dit moment is the City weer booming. Maar de toegenomen werkdruk leidt tot steeds meer alcoholmisbruik onder de Cityprofessionals, zo is vorige week bekend geworden. De Anonieme Alcoholisten organiseert nu wekelijks 22 bijeenkomsten in the City en Canary Wharf. De schrijfster kreeg uiteindelijk nog een vertrekpremie van 15.000 euro mee. “Toen ik op mijn laatste dag de deur uitliep, kreeg ik mijn leven terug”, aldus Courtney. Van de 36 afgestudeerden die tegelijk met haar begonnen, werken er nog drie bij Merrill Lynch, maar wel bij een andere afdeling. |
Polly's TV & Radio appearances
From Engineer to Investment Banker to Novelist
Berliner Zeitung Magazin, 2007
I Know the Pressure Matthew was Under
I Sold My Soul to the City - then Wanted it Back
Banker Novel Shows it's not all Success in the City
Taste of High Life in City can Seduce Interns
City Woman who quit City over Sexism admits Lapdancing
|
