Polly's press & media appearances
|
Rediscover your Passion - Go It Alone
Finansmiljøet i London - et Jobbhelvete
Fear and Loathing in the Heart of the city
My Glittering City Career Turned into Golden Handcuffs
Do Women Really Get a Raw Deal in the City?
My High Flying City Job was not worth a Life of Misery
|
Bankieren in the City, van droom tot nachtmerrie September 2007 Waarom is een baan als investment bankier in de Londen City de natte droom van zoveel ambitieuze studenten? Polly Courtney kreeg een gouden toegangsticket maar belandde snel in de hel. Ze had haar ziel verkocht aan the City voor veel zilverlingen.
Investment bankier Polly Courtney over torenhoge ambities die eindigen als gebroken dromen Ze lopen met de ene hand in de broekzak terwijl ze met de andere kordaat naast het lichaam zwaaien. Deze vastberaden, scherp gesneden kereltjes werken in de City bij een grootbank. Hun blik vertelt: ik verdien meer dan jij en véél meer. Hun fijne deodorants verraden dat ze veel zweet laten in deze hypercompetitieve wereld. Ik ben in Londen om de achterkant van die vastberaden smoeltjes te leren kennen. Polly Courtney kent ze wel. Ze draaide mee in deze mannenwereld. Het meisje dat voor me zit, is zeker niet dat hyperkinetische strebertje dat de Britse pers er van maakt. Polly Courtney (26) doorbrak de omerta die de wereld van de Londense topbankiers omcirkelt. In 'Gouden handboeien', haar onthullende roman - 'chiclit' meesmuilen critici - tekent ze het echte leven in The City. "Zonen kochten het boek voor hun ouders: als je dit leest, ken je mijn leven. Een vrouw van een ervaren bankier vertelde dat ze haar man nu eindelijk begon te begrijpen. Op mijn website krijg ik reacties van mensen uit de meest diverse sectoren, zelfs uit marketing of productie, die hun werksituatie met stresse n lange werkuren herkennen in mijn boek." Van het strijkkwartet naar de City Polly Courtney studeerde werktuigbouwkunde aan de prestigieuze universiteit van Cambridge (Trinity College). Daar vond ze drie geestesgenoten om samen een strijkkwartet op te richten. Als tweede viool concentreerde ze zich op het organiseren van concerten voor het kwartet en het universitaire orkest. "Dat heeft de rekruteerders van Merrill Lynch aangesproken, want later bleek dat ze vooral gedreven jongeren hadden aangetrokken zoals sportlui, artiesten, muzikanten, ze hadden allen de hoogste cijfers aan de meest prestigieuze universiteiten van de wereld." Polly speelt ook voetbal in een Londense competitie: "Ik ben aanvaller." De zakenbank beloofde haar een boeiende job met een hoog salaris. U deed eerst een zomerstage bij de zakenbank Merrill Lynch? Polly Courtney: Ik wou controleren of de mooie verkooppraatjes van het diner klopten. Na enkele agressieve interviews en een zwaar examen mocht ik een zomerstage van tien weken volgen. Daarvoor kreeg ik 10.000 euro, genoeg om mijn studielening weg te vegen. Ik moest wat stomme taken doen en kon rond 19 uur weg. De echte analisten waren dan nog volop bezig. Dat had bij mij een belletje moeten doen rinkelen. Maar de kantoren waren fabuleus, met een turnzaal, een winkel, een restaurant en verschillende koffiehuizen. De 3.000 werknemers konden hun was achterlaten bij de droogkuis. U hapte dus toe? Polly Courtney: Het aanbod van een engineering bedrijf was slechts een derde van het loon van de bank. Mijn startwedde bedroeg 55.350 euro, maar eerst was er de instappremie van 11.000 euro, een 'gouden hallo', die je moet terugbetalen indien je binnen het jaar vertrekt. Met de bonus verdiende ik dat jaar 81.000 euro als nieuweling. Zelfs zondagen zijn niet heilig Het werk bleek niet alleen saai? Polly Courtney: Het waren lange dagen. Af en toe moest je gewoon de nacht doorwerken om een analyse rond te krijgen. Vrijdagavond trokken we de pubs in om die mee te sluiten. Op zaterdag werkte je af en toe enkele uren. En zelfs de zondagen waren niet heilig. Je kon om vijf uur je boekentasje nemen en naar huis gaan. Dan krijg je gegarandeerd na enkele dagen geen werk meer. De evaluatie zal vernietigend zijn en je wordt vervangen door iemand die de lange uren wel klopt. Wie niet meedraait, vliegt er uit.
In Londen startte u in 2002 met 36 nieuwelingen, waarvan er nu nog drie overblijven. Is dat geen reuzenverspilling? Polly Courtney: De bank rekent op dat hoge verloop. Na twee, drie jaar zijn de meeste nieuwelingen compleet leeg gewerkt en vertrokken. De blijvers balanceren op de rand van een burn-out. Na de drie eerste werkjaren organiseert de bank een nieuwe rekruteringsronde om de gaten te vullen met ervaren bankiers, meestal uit een gelijkaardige omgeving. Zijn die overblijvers wel de besten van de oorspronkelijke groep? Polly Courtney (lacht) Ze zijn zeker heel moe. Vooral mensen die risico's schuwen, voelen er zich goed. Als ze de nacht hadden doorgewerkt, lachten ze nog om vier uur 's morgens. Ze geloofden dat ze speciale taken zouden vervullen, terwijl dat niet zo was. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en toch helpt niemand? Polly Courtney: Als groentje heb ik een mail verstuurd aan de mensen rond mij: heeft er iemand wat werk voor mij? Iedereen was geshockeerd. Ik heb het dan ook maar een keer gedaan. Op het werk werden we niet tegen elkaar uitgespeeld, maar een collega helpen is er niet bij. Je zal ook nooit toegeven dat je iets niet begrijpt. Iedereen wil zich bewijzen dat hij beter is dan zijn collega om zo snel mogelijk een hogere functie te krijgen. Ze doen al het mogelijke: ze veinzen alsof ze nog later werkten, ze strijken de eer op voor werk dat een andere deed, ze maken collega's zwart terwijl de baas luistert, ... Iedereen vecht er voor zijn titel. De hiërarchie is heel streng? Polly Courtney: Die is star en loodzwaar. Ik had er veel last van. Veel gezond verstand moet je er niet verwachten. Een topman die iets wil veranderen aan een presentatie, doet dat niet zelf: die belt zijn secretaresse die de presentatie doorspeelt aan de media-afdeling die de correctie uitvoert. Het is vreselijk. Als je een snellere oplossing ziet, word je op de vingers getikt. Omdat de opdrachten van drie tot vier niveaus hoger op de ladder komen, krijg je nooit een opdracht correct uitgelegd. Je werk gaat dan diezelfde ladder op en komt terug met een reeks opmerkingen. Maar o wee de analist die het aandurft aan die hogere jongens te vragen wat ze nu precies verlangen. De eerste jaren moet je veel miserie slikken: lange uren, veel stress. Maar daarna wordt het blijkbaar beter? Polly Courtney: Ja, de toppers kloppen veel minder uren en verdienen meer. Maar meestal zijn die van andere firma's overgewaaid. Praktisch niemand maakt een carrière binnen de bank waar die begon. Die toppers bezitten twee huizen: een in de stad en een op het platteland met een zwembad. Cocaïne op de werkvloer In het boek suggereert u dat de banken van de City vrouwen aanwerven om intern een beter m/v evenwicht te krijgen? Polly Courtney: Die houding stralen ze uit. Ik kreeg geregeld de reactie dat ik aangeworven was omdat ik een kort rokje zou dragen. Ik geloof niet dat ze er hun aanwervingscriteria voor verlagen. Een groentje dat niet kan volgen, wordt na vijf minuten buiten gewerkt. Ik voelde me wel anders behandeld. In onze afdeling van twintig man waren er drie vrouwen: twee secretaresses en ik. Als er iets dringend te doen was, kreeg ik die taak nooit omdat ik, onbewust, bij de secretaresses werd ingedeeld. Hebben vrouwen wel een toekomst in de City? Polly Courtney: Qua kennis en kunde zie ik geen probleem. Maar je moet je wel dagenlang kunnen rechthouden met een minimum aan slaap. Dat ligt mannen blijkbaar beter. Met veel Red Bull en rode ogen gingen ze rustig door. Mij lukte dat niet: mijn ogen vielen dicht. Willen ze vrouwen echt houden, dan moet hun mannencultuur zwaar bijgeschaafd worden. U heeft collega's cocaïne zien gebruiken om zich staande te houden? Polly Courtney: Het eerste werkjaar hou je het vol met natuurlijke stimuli. Maar in het tweede en het derde jaar worden de stress en de lange uren te veel. Je lichaam is dan volledig uitgeput en je grijpt naar cocaïne. In het boek gaat uw heldin een affaire aan met een knappe collega? Polly Courtney: Natuurlijk zijn er affaires. Die zijn ongezond en héél klassiek: een machtige baas slaat een knappe beginnelinge aan de haak voor even. Dat is bij mij niet gebeurd. Ik verloor mijn lief wel na enkele maanden. Als je rond drie uur 's morgens thuis komt, heeft je partner meestal geen zin in een praatje. Dan ontstaan er ruzies over onnozele details. Ik was niet alleen: heel wat relaties strandden dat eerste jaar omdat de jonge bankier nooit thuis was. U stapte in die wereld toen die juist bekomen was van de beursval in 2001? Sindsdien was er alleen maar groei. Polly Courtney: Het is inderdaad een heel cyclische business. Na vijf jaar kunnen we weer herstructureringen verwachten. Omdat de meeste werknemers hier niet lang op een stoel blijven, zou dit voor velen de eerste recessie zijn die ze aan den lijve voelen. Wat doet u nu? Polly Courtney: Ik verstrek advies voor een kleinere managementfirma. Een voorbeeld: het bedrijf Empower start met een hersteldienst voor particulieren. Ik begeleid de opstart van die afdeling. Heel leuk. Heeft u een jaar verloren in de City? Polly Courtney: Ik heb er gefaald. Ik had kunnen blijven en een pak geld verdienen. Maar ik zou een triestig leven hebben. Het was geen kwestie van niet kunnen, ik wou dat niet. Ik heb geen spijt van dat jaar: ik leerde enorm veel en verdiende een pak geld maar de bankwereld is niets voor mij. Meer info? - Polly Courtney, Gouden handboeien, Artemis & C°, 2007, 416 blz., 19,95 euro (in het Engels: Golden Handcuffs, Matador, Leicester, 2006, 378 blz., 6,99 pond)
|
Polly's TV & Radio appearances
From Engineer to Investment Banker to Novelist
Berliner Zeitung Magazin, 2007
I Know the Pressure Matthew was Under
I Sold My Soul to the City - then Wanted it Back
Banker Novel Shows it's not all Success in the City
Taste of High Life in City can Seduce Interns
City Woman who quit City over Sexism admits Lapdancing
|
